Levenslessen van Linda

Ieder talent moet benut worden
11 januari 2017
In gesprek met Justine van de Beek van Stellingdames
26 januari 2017
Show all

Door: May-Anne Oltmans

De liefde die ik krijg van de mensen om me heen is zo sterk dat ik eigenlijk niet op kon geven.”

Om me heen zie ik het zo vaak: mensen die het even niet meer zien zitten en in een slachtofferrol blijven hangen, maar eigenlijk een schop onder hun kont nodig hebben om gewoon dóór te zetten. Aan het woord is de 31-jarige Linda Jonk. In de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 was Linda één van de feestgangers in De Hemel: het Volendamse café waar een vreselijke brand het leven van meer dan 250 mensen in één klap op zijn kop zette. Aanvankelijk dreigde ook Lindas leven een heel ander beloop te nemen na de brand, maar dankzij haar eindeloze doorzettingsvermogen wist ze daar een stokje voor te steken. Zestien jaar na de cafébrand heeft Linda een baan als basisschooljuf waar ze dol op is én probeert ze haar eigen ervaringen daarnaast in te zetten om de mensen in haar omgeving te laten zien dat er veel meer mogelijk is dan ze misschien denken. Tijdens het TEDxYouth@Utrecht Main Event op 28 januari zal Linda haar verhaal komen vertellen op onze rode stip, maar vandaag geeft ze alvast een voorproefje.

De brand is voor mij allesbepalend geweest
Iedereen ziet wel eens op tegen iets dat hij of zij moet doen, en soms zorgen die obstakels ervoor dat we het allemaal niet meer zien zitten. De makkelijkste optie in zon geval? Opgeven. En dat is zonde, vindt Linda: Ik denk dat als iedereen wat meer zelfvertrouwen zou hebben en zou accepteren dat ze er mogen zijn, mensen veel meer kunnen bereiken en het hele leven makkelijker zou zijn. Het doorbreken van die negatieve gedachtestroom waar we allemaal weleens door worden geteisterd: dat is waar het allemaal mee begint. En dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is, weet Linda als geen ander.

De brand is voor mij allesbepalend geweest. Ik was altijd al een meisje dat onzeker was over haar uiterlijk, en als je een brand meemaakt wordt je daarna zo erg geconfronteerd met een veranderd uiterlijk, aldus Linda. Bovendien dwongen de gevolgen van de brand haar om het leven dat ze daarvoor leidde helemaal opnieuw in te richten. De eerste anderhalve maand na het ongeluk, brengt de Volendamse in het ziekenhuis door. Daarna begint een periode van herstel: Ik kreeg de eerste maanden zeven dagen per week, twee keer per dag fysiotherapie, daarnaast moest ik wekelijks naar het ziekenhuis voor ergotherapie. Daarnaast droeg ik drukpakken voor de littekens, en spalken om mijn vingers niet krom te laten groeien. Het zorgt ervoor dat Linda een poosje heel erg afhankelijk is van haar moeder, omdat ze alledaagse dingen als eten, zich aankleden of naar het toilet gaan opeens niet meer zelf kan. En dan zijn er nog de operaties die ze steeds wanneer ze zich weer wat beter gaat voelen herinneren aan wat haar is overkomen. Ook geestelijk heeft Linda het zwaar, doordat ze te maken krijgt met depressies.

Toch besluit de eigenwijze Linda zich niet te laten kennen, en te vechten voor haar herstel. Naast de therapieën die ze blijft volgen, pakt ze haar studie na een paar maanden dus weer gewoon op. Tijdens haar revalidatie komt er een leraar aan huis om te zorgen dat ze bijblijft, en nog voordat de zomervakantie is begonnen, kan Linda zelf weer een paar dagen per week naar school gaan. Uiteindelijk heb ik mijn MBO- en HBO-studie op het normale tempo afgerond. Het was wel pittig, maar ik ben blijven doorwerken en heb niet opgegeven, blikt Linda terug.

Levenslessen

Wanneer ze haar HBO-diploma op zak heeft, kan Linda eindelijk gaan doen wat ze zichzelf jaren eerder al als doel had gesteld: voor de klas staan. Al was dat, zoals ze het zelf zegt, eerst nog wel ‘’een dingetje’’. Kinderen zijn heel eerlijk over wat ze vinden. In het begin vonden sommigen van hen het heel eng om mijn hand te zien, aldus Linda. Heel bewust kiest de lerares er daarom voor om vanaf dag één eerlijk te zijn tegenover haar leerlingen, door hen te vertellen over de brand. Ze mogen haar alles vragen wat ze willen, en zelf bepalen of ze haar een hand willen geven zoals de gewoonte is op school. De reactie van haar kinderen op deze aanpak is ronduit vertederend en heeft er tevens voor gezorgd dat Linda een belangrijke les leerde: Omdat ik kinderen zelf laat kiezen, zeggen eigenlijk al mijn leerlingen aan het einde van de dag: Juf, ik geef u gewoon een hand. Als mensen zien wie je bent, doet het er dus niet toe hoe je eruit ziet.

Behalve de les dat het innerlijk uiteindelijk vele malen belangrijker is dan het uiterlijk, heeft Linda in de nasleep van de brand een nog belangrijkere les geleerd: liefde is het allerbelangrijkste dat er is. De liefde die ik krijg van de mensen om me heen is zo sterk dat ik eigenlijk niet op kon geven. Het heeft me laten inzien dat ik er mag zijn, ondanks wat mij is overkomen, en dat ik me niet hoef te verstoppen, verklaart ze. En ondanks dat Linda zeker niet blij is dat de brand haar is overkomen, kan ze inmiddels wel de goede kant ervan inzien. Ze gelooft sterk dat niets zonder reden gebeurt, en dat juist zij deze brand moest meemaken, heeft er wel voor gezorgd dat ze een aantal waardevolle levenslessen heeft geleerd die ervoor zorgen dat zij nu anderen kan helpen.

Het verschil maken op de rode stip
Door haar verhaal te komen delen op de rode stip van TEDxYouth Utrecht, hoopt Linda nog meer mensen te kunnen bereiken dan ze al heeft kunnen doen via haar werk. Ik geloof dat ik hier ben met de reden om het verschil te maken. Ik wil met mijn verhaal bereiken dat mensen zichzelf meer gaan accepteren en liever naar zichzelf ga kijken, legt Linda uit. En al zijn er maar een paar mensen die na het horen van haar verhaal de moed bijeenrapen om door te gaan en de uitdaging waar ze mee worstelen te confronteren iedere persoon is er weer één. Ik hoop uiteindelijk dat mensen na het bezoeken van TEDxYouth@Utrecht geïnspireerd zijn geraakt en denken: ik kan dit ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.