Recap: De vier onbedoelde thema’s van TEDxYouth Utrecht 2017

Filmmaker Karim zoomt in op positieve
27 januari 2017
Show all

TEDxYouth@Utrecht. Foto door Niels Drost (c) - www.nielsdrost.nl

Op 28 januari 2017 was het zo ver. Na veel voorbereiding en lang wachten mocht TEDxYouth Utrecht in de Jaarbeurs neerstrijken. De dag dat de elf sprekers het podium betraden en hun interpretatie van het fenomeen ‘creating opportunities’ deelden. Degene die aanwezig waren, weten wat er verteld is en waren getuigen van tien inspirerende talks. Voor de thuisblijvers is het afwachten tot de verhalen online komen. Maar voor het zo ver is, nemen we de dag en de vier (onbedoeld) belangrijkste thema’s nog een keer met jullie door. Gewoon, omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen.


Niet alle kansen zijn voor iedereen weggelegd…
Als er íets snel op de dag duidelijk wordt, is het dat anno 2017 veel mensen nog altijd geen toegang hebben tot bepaalde hulpmiddelen en daardoor specifieke kansen. Zo weet Caesar Bast ons te vertellen dat hij lange tijd first hand discriminatie heeft moeten ervaren. Ondanks dat hij in Amsterdam woont, wat volgens velen een van de meest progressieve steden ter wereld, heeft zijn Marokkaanse en Syrische afkomst veel invloed. Na zijn basisschool in West werd hij geconfronteerd met het fenomeen racisme. “Een stereotype doet pijn, sluituit en kan iemands wereld doen afbreken.” Hij vraagt het publiek aan het eind van zijn talk op te staan en om zich heen te kijken. Om elkaar in de ogen. Hij vraagt naar hun oordeel van de ander; “denk voor de rest van je leven dat echte gelijke kansen beginnen bij een gelijk oordeel.”

Hugo Ward en Karim Shaloub vullen hierop aan. Hugo Ward, oprichter van conceptontwikkelaar studio ‘Moorgen Innovatiestudio’, helpt regelmatig in vluchtelingenkampen in Griekenland. Karim, zelf gelucht uit Syrië, vertelt de andere kant van datzelfde verhaal: het vluchten van zekerheid en de daaropvolgende onzekerheid moeten omarmen. Hugo omschrijft zijn reizen naar Griekenland als ‘missies’ en vertelt zich hier hard te willen maken voor menselijkheid in deze kampen. Zoals het polonaise lopen op muziek van Jan Smit, of het verzorgen van taarten op de verjaardagen van kinderen. “Het creëeren van menselijkheid in een onmenselijke situatie. [Want] als je niet de hele wereld kan veranderen, verander dan de wereld van één iemand anders.”
Karim kent deze onmenselijke situaties. Als filmstudent in Damascus heeft hij moeten vluchten voor de oorlog en woont hij nu in Nederland. Hij vertelt over lifehacks in de oorlog, alles moeten achterlaten en hoe je gehele leven hierop aan te passen. Over hoe het zijn generatie hun kans was om een samenleving op te bouwen, maar dit werd afgenomen toen de oorlog in Syrië begon. Over hoe de feesten en clubs in de stad bunkers vormde; niet tegen de bommen, maar tegen het verdriet en de pijn.

En dat kansen niet gelijk verdeeld zijn, wordt opnieuw pijnlijk duidelijk wanneer Tougic Alrouja begint over het belang van geboortebewijzen. “230 miljoen kinderen onder de vijf jaar oud hebben géén geboortebewijs. Het gevolg hiervan is dat zij geen educatie, geen zorg, geen bankrekening en geen stabiliteit kennen. Dit zijn de onzichtbare kinderen in de wereld.” Door het gebruik van een ´digital fingerprint’ probeert hij in 2020 alle kinderen aan een geboortebewijs te helpen. Tougic geeft aan dat er twee belangrijke momenten in het leven zijn; “de dag dat je geboren wordt en de dag dat je erachter komt waarom je geboren bent. In 2020 kunnen er nul onzichtbare kinderen zijn. Doordat iedereen vanaf hun eerste gehuilde traan bij hun geboorte, een geboortebewijs krijgt. Dat iedereen écht gelijke kansen krijgt.”. En als de overheid niet wilt helpen? “Too bad.”.



…maar zijn tevens de beloning van héél hard werken
Hard werken loont zichzelf. En Alexander Wijninga kan dat volledig beamen. Awel oefenend heeft hij het ondernemerschap moeten leren. Van een studentenkamer van 16m2 naar een hoofdkantoor van 440m2. Van vier naar wel zestien man personeel. Van juniorondernemer van het jaar naar direct daaropvolgend faillissement. Want ook het grote contrast in succes kan Alexander beamen. Na succes te hebben gekend, heeft hij onder druk moeten toegeven aan internetgigant WhatsApp. En wat hij daarvan heeft geleerd? Het nooit willen of moeten opgeven.

Het begrip ‘opgeven’ wordt gekenmerkt door afwezigheid in het woordenboek van Stellingdames. Justine van de Beek en Anne Ardon geven vandaag geschiedenisles over feminisme; een idee en beweging die veel tegenwind heeft en moet voorduren. En dat feministen “geen man hatende, BH verbrandende, non okselhaar scherende manwijfen zijn”, dat mag vanaf het begin duidelijk zijn. Aan de hand van drie thema’s geven de dames een volledig en confronterend beeld van feminisme en de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. “Ondanks dat Nederland zich vaak als een land presenteert waar alles af is, is dat helaas nog niet zo. Verschillen tussen mensen moeten we erkennen en vanuit daar moeten we kansen creëren – wat kan ik vandaag doen om gelijkheid tussen mannen en vrouwen te stimuleren?”.

Durf jezelf te laten overtuigen
Ondernemen, kansen creëren, doorzettingsvermogen en hardheid worden allemaal gezien als ingrediënten voor succes. Maar wat als je er na je carrière achter komt dat je gebruikelijke aanpak voor het eerst niet genoeg is, en te kort schiet? Dat vragen vaker geen dan wel een antwoord hebben; ‘Ben ik goed genoeg? Sterk genoeg? Slim genoeg?’ Dat overkwam Robin van Soolingen, oud-wereldkampioen karate en nu trainer van zowel jongeren met gedragsproblemen als mensen uit het bedrijfsleven. Ooit begonnen door een familietraditie, doorgegaan uit angst om weggestuurd te worden. Na zijn topsport is hij de hulpverlening ingegaan, waar hij snel leerde dat vechten niet de ideale strategie is om verder te komen in het leven. Samenwerken, durven toegeven en opnieuw dingen leren; zaken die hij nu beter op waarde schat dan voorheen. Een talk over hoe angst nooit de vervanger mag worden van ambitie, en hoe deze ambitie te kunnen vervullen.


Iemand die juist weet te overtuigen, is Lammert Kamphuis met een verhaal over vrijheid. Dat we in Nederland zo vrij zijn door de hoeveelheid keuze die we hebben. Dat het thema ‘creating opportunities’ is, maar dat er eigenlijk al zo veel keuze is. En hoe er positieve en negatieve vrijheid is. Vrij om te doen wat we willen en vrij van hetgeen wat we moeten doen. En hoe onze samenleving en cultuur de negatieve vorm van vrijheid benadrukt, de onafhankelijkheid om te kiezen, maar we ons eigenlijk moeten inzetten voor de positieve vorm van vrijheid. Namelijk het vermogen om jezelf toe te wijden tot iets, in plaats van iets niet te hoeven doen. “Vrijheid is niet de afwezigheid van commitment, maar de vaardigheid om te kiezen en jezelf te commiteren tot wat het beste is voor mij.”

Leer jezelf te waarderen en je talenten uit te buiten.
Wanneer Ruben van Tienen  het podium betreed, is hij gewapend met een ‘waarderingsmeter’ over zichzelf en een pijl. Hij vertelt hoe deze pijl door zijn jeugd heen vaak van plaats veranderde op diezelfde meter. Hoe hij begon als de stilste jongen uit de klas en vervolgens iedereen om zijn vinger wond met goochelen, en zelfs Nederlands kampioen werd. “Goochelaar was een rol. Overal waar ik kwam, was ik een goochelaar en niet Ruben. In plaats van dat mensen vroegen hoe het met mij ging, vroegen ze om een truc.” De keuze om hierdoor te stoppen met goochelen was lastig. Want als dit het niet is, hoe houdt hij dan de pijl bovenaan de meter? Wat moet er nu voor bevestiging zorgen? Ruben besluit die meter bij het goochelen te leggen; in de kast. “Als ik terug in de tijd kon gaan met een tijdmachine, had ik tegen dat stille jongetje gezegd ‘je bent vet zeldzaam’.” Nu geeft Ruben van Tienen training in presenteren via zijn eigen bedrijf Presentatie Pro.

 

En waar Ruben op zoek was naar zichzelf, dacht Linda Jonk zichzelf gevonden te hebben. Tot Oudjaarsavond. Het jaarlijkse moment vol vuurwerk, oliebollen, spectaculaire feesten en bomvolle kroegen. Waar dit vaak goed gaat, is het deze combinatie die een brand doet ontstaan in café Het Hemeltje in Volendam. Later komt deze brand landelijk bekend te staan als de Nieuwjaarsbrand. Veertien jongeren kwamen hierbij om het leven, vele gewond en voorzien van brandwonden. Een van de gewonden was Linda Jonk. Een nacht vol veranderingen en een leven vol tegenslagen en nieuwe uitdagingen volgt. Van haar handen moesten enkele kootjes verwijderd worden, in haar gezicht zijn de brandwonden zichtbaar. De focus in het leven verandert van jongens, make-up en kleding naar de toekomst; wat te doen met kinderen en het juffrouw willen worden? Door onder andere haar vrienden, familie en kinderen gaat ze in plaats van met angst, met geluk naar haar letsel kijken. Uiteindelijk is ze trots op diezelfde hand die haar heeft doen laten twijfelen aan alles; een hand die zo hard heeft moeten werken om van gehouden te worden, om trots op te zijn. “En dan besef ik: deze Linda, die is gewoon oké.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.